Pierwsza konferencja pracownicza - zorganizowana na fali protestów jakie miały miejsce w 2002 roku - odbyła się w 25 maja tegoż roku w Nysie, gdzie wybuchł strajk w zakładach Daewoo. Strajkujący domagali się renacjonalizacji zakładu. W przyjętej rezolucji zaatakowano przede wszystkim polityczny establishment. "Sytuacja w jakiej znalazły się nasze załogi i nasz kraj - czytamy - wynika zarówno z braku kompetencji jak i egoistycznej postawy elit politycznych". Pod rezolucją podpisali się przedstawiciele - obok Daewoo Nysy Motor - Huty Katowice, Fiat Auto Poland z Bielsko Białej, KWK Makoszowa, a także H. Cegielskiego z Poznania. Niestety Nysa Motor padła niedługo po konferencji, ale przedstawiciele załogi brali jeszcze dział w ruchu protestujących zakładów pracy.

Zainspirowani ideą spotkań zakładów protestujący w obronie miejsc pracy, praw socjalnych i pracowniczych, zwołaliśmy na 29 czerwca 2002 roku konferencję do zakładów H. Cegielski w Poznaniu. Dzień wcześniej - 28 czerwca - z okazji obchodów 46 rocznicy wydarzeń poznańskich 1956 roku zorganizowaliśmy demonstrację, w której udział wzięło 1000 pracowników Cegielskiego i liczna grupa wsparcia Inicjatywa Pracowniczej z całej Polski. Na sali obok pracowników Cegielskiego, pojawili się przedstawiciele Nysy Motor, Kopalni Soli w Kłodawie, Sulzer Chemtech Polska (Poznań), Kama Foods z Brzegu i kilku innych zakładów. Na zakończenie konferencji wyświetlono film "Tak wygląda demokracja" o protestach związkowych i alterglobalistycznych w Seattle w listopadzie 1999 roku.

13 lipca 2002 roku konferencję zwołano do Stoczni Szczecińskiej, gdzie trwał masowy protest. Do Szczecina na wezwanie tamtejszego Komitetu Protestacyjnego przybyło 111 przedstawicieli z kilkudziesięciu zakładów pracy, które w większości prowadziły wówczas protesty. Efektem tej konferencji było powołanie Ogólnopolskiego Komitetu Protestacyjnego. W przyjętym dokumencie żądano:

1. Natychmiastowego zaprzestania kryminogennej prywatyzacji i wyprzedaży majątku narodowego;
2. Powołania Sejmowej Komisji Nadzwyczajnej do spraw restrukturyzacji przemysłu z udziałem przedstawicieli i ekspertów Ogólnopolskiego Komitetu Protestacyjnego;
3. Potraktowania sytuacji w polskim przemyśle jako stanu klęski żywiołowej i wyasygnowania z budżetu państwa środków na ratowanie upadających nie z własnej winy zakładów;
4. Natychmiastowego wstrzymania manipulacji przy Kodeksie Pracy i Ustawie o Związkach Zawodowych;
5. Natychmiastowego spotkania przedstawicieli Rządu z Ogólnopolskim Komitetem Protestacyjnym."

Pod egidą OKP przedstawiciele zakładów pracy zjeżdżali się jeszcze kilkakrotnie: w Ożarowie, Bydgoszczy, Poznaniu, Łodzi. Choć do OKP przyłączyło się początkowo ok. 40 zakładów pracy, to jednak ilości przedstawicieli załóg ze spotkania na spotkanie OKP topniała. W 2003 roku na posiedzenia Komitetu docierało zaledwie kilka zakładów pracy.

W tej sytuacji postanowiliśmy w Poznaniu, w porozumieniu z OKP, zorganizować jeszcze raz spotkanie protestujących załóg w formie otwartej konferencji, nawiązując do tych organizowanych w 2002 roku. 8 listopada 2003 roku do Poznania zjechali przedstawiciele kilkunastu zakładów pracy z całej Polski (m.in.: Daewoo FSO Warszawa, Fabryka Kabli w Ożarowie, Huta Aluminium Skawina, Sulzer Chemtech Poznań, Bison-Bial Białystok, Uniontex Łódś, H. Cegielski Poznań, Huta T. Sendzimira Kraków, Huta Cynku Miasteczko śl., Szpital im. Degi w Poznaniu, Centrum Medyczne HCP - Poznań, Warsztat Terapii Zajęciowej - Poznań). W konferencji wzięli też goście z za granicy (Freie ArbeiterInnen-Union z Niemiec). Zdecydowano, że konferencje te będą organizowane co 6 miesięcy. Następną zwołano znowu do Poznania w czerwcu 2004 roku i dotyczyła ona zagadnień demokracji w miejscu pracy. Uznano bowiem, że lepszą formułą będzie organizowanie konferencji tematycznych. Konferencja na temat demokracji pracowniczej skupiła kilka zakładów pracy. Wzięli w niej udział także goście z Niemiec (NoService). W jej czasie miała miejsce polska premiera filmu dokumentalnego o Zanonie, fabryce ceramiki budowlanej w Argentynie przejętej i zarządzanej przez kolektyw robotniczy.

III Ogólnopolska Konferencja Pracownicza odbyła się w Łodzi w dniach 6-7 listopada 2004 roku pod hasłem "Skuteczny protest pracowniczy". Oprócz przedstawicieli polskich załóg w konferencji wzięły udział defekacje z zagranicy: z Transport and General Workers Union (TGWU) z Wielkiej Brytanii, przedstawiciele szwedzkiego SAC (Związek Robotników Szwecji), niemieckiego FAU (Związek Wolnych Robotników) oraz hiszpańskiego CGT (Powszechna Konfederacja Pracy). Razem w konferencji uczestniczyło ok. 100 osób.

Konferencje pracownicze skupiają różne środowiska, a ich celem jest budowa płaszczyzny do dyskusji i wspólnej walki niezależnie od preferencji politycznych i światopoglądowych, czy przynależności związkowej. Podobnie jak ruch komitetów protestacyjnych chodzi w nich o możliwość porozumienia się na poziomie zakładów pracy i stworzenie warunków do uformułowania się oddolnego ruchu pracowniczego. Z uwagi na wybitnie globalny charakter dzisiejszego kapitału istnieje konieczność bezpośrednich kontaktów z przedstawicielami załóg z innych krajów celem pojęcia akcji wykraczających poza granice jednego państwa. Wydaje się to szczególnie ważne w przypadku walki z korporacjami.